Mala – Madhav Sayapatri

धन्सारको पालीमुनि धुलो माटो फिँजायौँ। मोटो सिन्कोले मैले ‘क’ लेखेर उसलाई भनेँ, ‘देखिस् माला, यो ‘क’ हो। ल, यल्लाई ‘क’ भन् मालाले क भनी। मैले ख लेखेँ। मालाले ख’ भनी ।
अलिपछि उसलाई मैले मेरै पुरानो खरी र पाटी दिएँ। वनमारा माडेर मोसेपछि पाटी कालो भयो। म उसलाई ‘क ख’ लेख्न सिकाउन थालेँ। ऊ हात अररो पारेर लेख्न थाली ।
उसको पहिलो क ले पाटी पूरै भरियो । आफ्नै क देखेर माला गालामा गुलाफ फुलाएर खित्का छाडेर हाँसी । हाँस्दा गालामा परेका खोपिल्टाले मलाई भित्रैदेखि रोमाञ्चित बनायो । उसको कञ्चन खित्का सुनेर म उसैलाई एकछिन हेरिरहें ।
मैले सोधें, “माला, तँ किन हाँसेकी ?”
उसले भनी, “हेर् त कान्छा, मेरो ‘क’ कत्रो भो ! यत्रो बडो क हुन्च र !” ठट्टा गर्दै मैले भनेँ, “मान्छे ठूलो हुँदै जान्च, क सानो हुँदै जान्च । तेरो
‘क’ पनि एक दिन ठिक्कको हुन्च नि माला।
माला मलाई हेरेर मीठो गरी मुस्कुराई । मैले उसका खोपिल्टिएका गालामा हेरेँ। उसका गालामा रातो गुलाफ फुलेको थियो ।